KRYTERIA DIAGNOSTYCZNE ZESPOŁU ASPERGERA

 

Historia diagnostyki ewaluowała od poglądów wypracowanych przez Leo Kannera, który za przyczynę autyzmu uznał czynniki rodzinne tzn. oziębłość matek, nie zaspakajających należycie potrzeb emocjonalnych swoich dzieci, tzw. „matki lodówki”. Rozliczne badania, obserwacje rodzin spowodowały weryfikację tego stwierdzenia zakładając, iż przyczyna autyzmu tkwi w grupie czynników jak: oddziaływań środowiska rodzinnego, uwarunkowań biologiczno – genetycznych oraz rozwojowych.

Obecne poglądy wypracowane przez naukowców takich jak Patricka Lemer czy Bernard Rimland zakładają, iż przyczyna autyzmu tkwi w „całkowitych przeciążeniach całego organizmu”, w związku z szeregiem czynników zewnętrznych, działających na niedojrzały organizm noworodka, czy niemowlę. Bernard Rimland jako pierwszy wysnuł teorię, iż przyczyna autyzmu związana jest z nagromadzeniem toksyn w organizmie, nietolerancjach pokarmowych, niedostatecznym odżywianiu,  przewlekłych infekcji.

 

I tak według P. Lemer oraz B. Romland czynnikami powodującymi pojawienie się zaburzeń ze spektrum autyzmu w podejściu biomedycznym jest min.:

  • uraz okołoporodowy,
  • nieodwracalne infekcje ucha, zatok, lub zakażenia paciorkowcami,
  • chroniczne gorączki o nieznanej przyczynie,
  • trudności z oddychaniem,
  • silne lub przedłużone reakcje poszczepienne,
  • zakażenie drożdżakowi,
  • pogorszenie poziomu funkcjonowania po spożyciu ulepszaczy żywności,
  • wrażliwość na środki chemiczne.

 

Obecnie diagnostykę w kierunku zespołu Aspergera dokonuje się na podstawie 4 wiodących klasyfikacji, wpisanych do oficjalnego systemu klasyfikacji według:

 

  • Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, oznaczone symbolem  DSM-V-TR z 18 maja 2013 roku.
  • Christophera Gillberga z 1989 roku, szwedzkiego pioniera w dziedzinie badań nad genetyką autyzmu.  Kryteria diagnostyczne dotyczą 6 aspektów wyróżniających osobę z zespołem Aspergera w obszarach – upośledzenia społecznego, wąskich zainteresowań, powtarzających się codziennych zajęć, osobliwej mowy, zaburzeń komunikacji niewerbalnej i niezdarności ruchowej.
  • Petera Szatmari  z 1994 przy współpracy z Johnem Brenner i Petera Nagy, wypracowali kryteria diagnostyczne obejmujące 4 aspekty wyróżniające osobę z zespołem Aspergera, klasyfikacja ta nie spełnia kryteriów DSM-IV  dla dzieci z autyzmem
  • WHO – Światowej Organizacji Zdrowia z 1993 roku oznaczone symbolem ICD-10

 

Obecnie (2013) trwają pracę nad zmianą zasad diagnozowania zaburzeń autystycznych, wiodącą klasyfikacją w diagnozowaniu zespołu Aspergera ma być klasyfikacja WHO – Światowej Organizacji Zdrowia  - obecnie ICD-10, uaktualniona ma wejść w życie w 2015 roku, oznaczona będzie symbolem ICD-11. Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne, wprowadziło 18 maja 2013 roku kolejną wersję Diagnostycznego Statystycznego Podręcznika Zaburzeń Psychicznych DSM-V. Do 18 maja 2013 roku podręcznik oznaczony był symbolem DSM-IV, zespół Aspergera przypisany był pod symbol F 85.4, a autyzm F 89.0. Z uwagi na to, iż oba zaburzenia wraz z całościowymi zaburzeniami rozwojowymi generują podobne problemy, mieszczącymi się w kryteriach diagnostycznych zaburzeń autystycznych, ujmowane będą jako ta sama jednostka „chorobowa”.

 

Poniżej klasyfikacja stworzona przez szwedzkiego psychiatrę Christophera Gillberga z 1989 roku, pioniera w dziedzinie badań nad genetyką autyzmu. Kryteria diagnostyczne dotyczą sześciu aspektów wyróżniających osobę z zespołem Aspergera w obszarach – upośledzenia społecznego, wąskich zainteresowań, powtarzających się codziennych zajęć, osobliwej mowy, zaburzeń komunikacji niewerbalnej i niezdarności ruchowej. Dają one pełniejszy obraz zaburzeń z jakimi zmagają się osoby z zespołem Aspergera.

 

Szczegółowego kryteria diagnostyczne przedstawiają się następująco:

  • Ciężkie upośledzenie wzajemnych interakcji społecznych - przynajmniej dwa z następujących: niezdolność do interakcji z rówieśnikami, brak chęci nawiązywania interakcji z rówieśnikami, brak rozumienia sygnałów społecznych, niewłaściwe społeczne i emocjonalne zachowania.
  • Całkowite pochłaniające wąskie zainteresowania - przynajmniej jedno z następujących: wykluczenie innych działań, powtarzające się zaangażowanie w daną aktywność, więcej odtwarzania niż działań celowych.
  • Narzucanie codziennych zajęć i zainteresowań - przynajmniej jedno z następujących:  sobie w różnych aspektach życia lub innym.
  • Zaburzenia mowy i języka - przynajmniej trzy z następujących: opóźniony rozwój, powierzchownie doskonały ekspresyjny język, formalny, pedantyczny język, dziwna prozodia, osobliwe cechy głosu, upośledzenie rozumienia, obejmujące błędną interpretacje znaczeń dosłownych i ukrytych.
  • Zaburzenia w komunikacji niewerbalnej - przynajmniej jedno z następujących: ograniczona sugestia, niezdarna lub niezręczna mowa ciała, ograniczona mimika twarzy, niewłaściwa ekspresja, osobliwe chłodne spojrzenie.
  • Niezdarność ruchowa. Słabe wykonywanie zadań w czasie badań neurorozwojowych.

Twój koszyk jest pusty

szczególnie polecamy wyjątkowa książka dla pedagogów i rodziców

 

 

 

 

 

 

 

 

NOWOŚCI NA STRONIE

 

Wzory dokumentów

Wychowanie przez kochanie

Po co się uczyć

Masz potencjał w sobie

 

 

 

 

 

 

 

FIRMY PRZYJAZNE RODZINIE